Ακρωμιοκλειδική αστάθεια

Η αστάθεια του ώμου είναι μια πάθηση που έχει ως αποτέλεσμα συμπτώματα όπως σκάσιμο, "γλίστρημα" ή έξοδο του ώμου από την άρθρωση. Εμφανίζεται συνήθως σε νεαρά δραστήρια άτομα που έχουν υποστεί εξάρθρωση του ώμου, αλλά μπορεί περιστασιακά να εμφανιστεί σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Συνήθως εμφανίζεται μετά από τραυματισμό του ώμου ("τραυματική αστάθεια"), αλλά μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί και χωρίς τραυματισμό ("ατραυματική αστάθεια"). Είναι επίσης γνωστό ως "επαναλαμβανόμενο εξάρθρημα" του ώμου.
Shoulder Conditions-Cyprus Orthopaedics

Ακρωμιοκλειδική αστάθεια

Acromioclavicular instability is a condition that affects the joint between the acromion (a bony projection on the scapula) and the clavicle (collarbone). This joint is essential for the proper functioning of the ώμος, as it allows for a wide range of motion. However, when the ligaments that support this joint become stretched or torn, it can lead to instability and pain.

Acromioclavicular instability can occur due to various reasons, such as trauma, repetitive overhead activities, or degenerative changes in the joint. Traumatic injuries, such as falls or direct blows to the shoulder, are the most common causes of acromioclavicular instability. These injuries can result in a sprain or tear of the ligaments, leading to instability and shoulder pain.

Causes of Acromioclavicular Instability

There are several factors that can contribute to the development of acromioclavicular instability. One of the primary causes is trauma to the shoulder, such as a fall or a direct blow. These injuries can cause the ligaments that support the acromioclavicular joint to stretch or tear, resulting in instability.

Repetitive overhead activities, such as throwing or weightlifting, can also contribute to the development of acromioclavicular instability. These activities place significant stress on the ώμος joint, leading to wear and tear of the ligaments over time.

Additionally, degenerative changes in the joint can also cause acromioclavicular instability. As we age, the cartilage in our joints naturally wears down, making them more susceptible to injury and instability.

Symptoms of Acromioclavicular Instability

The symptoms of acromioclavicular instability can vary depending on the severity of the condition. Common symptoms include:

  • Shoulder pain: Pain in the shoulder joint is one of the primary symptoms of acromioclavicular instability. The pain may be mild to severe and can worsen with certain movements or activities.
  • Shoulder weakness: Instability in the acromioclavicular joint can result in shoulder weakness. You may notice a decrease in your ability to lift or carry objects, as well as difficulty performing overhead activities.
  • Swelling and tenderness: Inflammation and swelling around the acromioclavicular joint are common symptoms of instability. The area may be tender to the touch and appear swollen or bruised.
  • Clicking or popping sensation: Some individuals may experience a clicking or popping sensation in the shoulder joint when moving their arm. This can be a sign of joint instability.

Treatment Options for Acromioclavicular Instability

The treatment options for acromioclavicular instability will depend on the severity of the condition and the individual’s specific needs. In mild cases, non-surgical treatments may be sufficient, while more severe cases may require surgical intervention.

Non-surgical treatments for Acromioclavicular Instability

Non-surgical treatment options for acromioclavicular instability include:

  • Ανάπαυση και ακινητοποίηση: Giving the joint time to heal and avoiding activities that exacerbate the symptoms can help reduce pain and promote healing. Immobilization, such as wearing a sling, may be recommended to support the joint during the recovery process.
  • Φυσικοθεραπεία: A physical therapist can guide you through exercises and stretches to improve the strength and stability of the shoulder joint. They may also use techniques such as ultrasound or electrical stimulation to reduce pain and inflammation.

Surgical options for Acromioclavicular Instability

Surgical intervention may be necessary for individuals with severe acromioclavicular instability or those who do not respond to non-surgical treatments. The specific surgical procedure will depend on the extent of the instability and any associated injuries.

Common surgical options include:

During a reconstruction surgery, the damaged ligaments are repaired or replaced with grafts to restore stability to the joint. This procedure is typically performed arthroscopically, using small incisions and a camera-guided instrument.

In some cases, the acromioclavicular joint may need to be stabilized using screws, plates, or other hardware. This is often done in conjunction with ligament reconstruction to provide additional support.

Rehabilitation and Recovery after Acromioclavicular Instability Surgery

Following surgery for acromioclavicular instability, a rehabilitation program will be essential to regain strength and restore full function to the shoulder joint. The rehabilitation process typically involves a combination of exercises, manual therapy, and progressive strengthening.

During the initial stages of rehabilitation, the focus will be on reducing pain and inflammation, improving range of motion, and gradually reintroducing functional movements. As the healing progresses, exercises to strengthen the muscles around the shoulder joint will be incorporated.

Physical therapy sessions may be scheduled several times a week initially, and then gradually reduced as the individual gains strength and stability. It is important to follow the prescribed rehabilitation program and attend all scheduled therapy sessions to optimize recovery.

Preventing Acromioclavicular Instability

While some cases of acromioclavicular instability are the result of traumatic injuries that may be difficult to prevent, there are steps you can take to reduce your risk:

Strengthening exercises: Regularly performing exercises that target the muscles around the shoulder joint can help improve stability and reduce the risk of injury.

-Proper technique: When engaging in activities that involve overhead movements, such as throwing or weightlifting, it is important to use proper technique and avoid placing excessive stress on the shoulder joint.

Gradual progression: When starting a new exercise or activity, gradually increase the intensity and duration to allow your body to adapt and minimize the risk of overuse injuries.

Protective gear: If you participate in contact sports or activities with a high risk of shoulder injury, consider wearing appropriate protective gear, such as shoulder pads or braces.

Ένα εξάρθρημα του ώμου συνήθως έχει ως αποτέλεσμα βλάβη στους συνδέσμους του ώμου, στο χείλος του χείλους ("προφυλακτήρας") ή στο οστέινο χείλος της θήκης του ώμου. Η πιο συχνή βλάβη είναι η αποκόλληση του πρόσθιου χείλους (αναφέρεται ως "βλάβη Bankart"). Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε εσοχή της µπάλας του ώµου (βλάβη "Hill-Sachs"). Ορισμένα άτομα με "χαλαρές" αρθρώσεις μπορεί να υποφέρουν από επαναλαμβανόμενη αστάθεια λόγω της μη φυσιολογικής λειτουργίας των μυών τους (αναφέρεται ως αστάθεια λόγω μη φυσιολογικής "μυϊκής διάταξης").

Η διάγνωση της αστάθειας του ώμου τίθεται με βάση το ιστορικό επαναλαμβανόμενων επεισοδίων βλάβης του ώμου. Περιστασιακά οι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν συμπτώματα "νεκρού χεριού" με αθλητικές ή άλλες δραστηριότητες χωρίς να υπάρχει εξάρθρωση. Η εξέταση μπορεί να δείξει σημάδια χαλάρωσης ή "χαλαρότητας" σε πολλαπλές αρθρώσεις, πόνο με ορισμένες κινήσεις του ώμου και σημάδια ανησυχίας ή αίσθημα ότι ο ώμος μπορεί να βγει όταν τοποθετείται σε ορισμένες θέσεις. Οι ακτινογραφίες είναι απαραίτητες για την αναζήτηση βλάβης στο οστέινο χείλος της θήκης ή εγκοπής της σφαίρας της άρθρωσης. Μπορεί να ζητηθεί ειδική απεικόνιση με μαγνητική τομογραφία για να ληφθούν περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση του χείλους και των συνδέσμων. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί μαγνητικό αρθρογράφημα (μαγνητική τομογραφία μετά από έγχυση σκιαγραφικού υγρού στην άρθρωση). Μπορεί να κανονιστεί αξονική τομογραφία για να εκτιμηθεί η βλάβη στο οστέινο χείλος της θήκης (γληνοειδές) ή στη σφαίρα της άρθρωσης (κεφαλή βραχιονίου).

Ο κίνδυνος υποτροπής της τραυματικής αστάθειας εξαρτάται από το φύλο και την ηλικία στην οποία συνέβη το πρώτο επεισόδιο. Ο κίνδυνος υποτροπής είναι μικρότερος στις γυναίκες και μεγαλύτερος στους νέους άνδρες κάτω των 25 ετών και μειώνεται με την ηλικία.

Στην πρώιμη φάση, τα συμπτώματα μπορούν να ελεγχθούν με τροποποίηση της δραστηριότητας.

Φυσικοθεραπεία υπό επίβλεψη: Μπορεί να σας συμβουλεύσουν να επισκεφθείτε έναν φυσιοθεραπευτή για να ξεκινήσετε ένα πρόγραμμα ειδικών ασκήσεων για τη βελτίωση της θέσης της ωμοπλάτης και την ενδυνάμωση του στροφικού πετάλου.

Το Βίντεο της British Elbow and Shoulder Society (BESS) για την αστάθεια του ώμου έχει χρήσιμες οδηγίες και ασκήσεις για ασθενείς με αστάθεια του ώμου.

Η φυσιοθεραπεία αποτελεί συχνά την κύρια θεραπεία για ασθενείς που έχουν αναπτύξει συμπτώματα αστάθειας χωρίς να υπάρχει τραυματισμός.

Στηρίγματα: Ένας ειδικός νάρθηκας για τον ώμο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μικρά χρονικά διαστήματα για την προστασία του ώμου και για να μπορέσουν τα άτομα που αθλούνται να αντέξουν μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου.

Χειρουργική επέμβαση: Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να ενδείκνυται μετά από ένα μεμονωμένο εξάρθρημα σε άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο υποτροπής ή όταν ένα άτομο έχει υποστεί περισσότερα από ένα επεισόδια αστάθειας μετά από έναν αρχικό τραυματισμό. Η απόφαση αυτή είναι ιδιαίτερα εξατομικευμένη και πρέπει να λαμβάνεται μετά από λεπτομερή συζήτηση με εξειδικευμένο χειρουργό. Η χειρουργική επέμβαση που θα πραγματοποιηθεί εξαρτάται από την παθολογία που εντοπίζεται κατά την κλινική και ακτινολογική αξιολόγηση. Μπορεί να συνίσταται σε αρθροσκοπική αποκατάσταση όπου οι ρήξεις του χείλους και των συνδέσμων αποκαθίστανται με χειρουργική επέμβαση "κλειδαρότρυπας". Σε περιπτώσεις όπου υπάρχει σημαντική οστική βλάβη στο χείλος της θήκης ή στη σφαίρα της άρθρωσης, μπορεί να χρειαστούν πρόσθετες επεμβάσεις όπως η "remplissage" ή η οστική ανακατασκευή του χείλους της θήκης.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη χειρουργική θεραπεία, ανατρέξτε στην ενότητα "Διαδικασίες".